آشنایی با بلاک چین

انتقال ارزش و مالکیت از نگرانی‌های همیشگی بشر بوده است؛ چراکه انسان‌ها همیشه به‌دنبال راهی بوده‌اند تا بتوانند ارزش و مالکیت را به امن‌ترین شیوه ممکن انتقال دهند. در طول تاریخ، از روش‌ها و ابزارهای مختلفی برای این انتقال و اثبات اصالت استفاده شده است، یکی از جدیدترین نوآوری‌های این حوزه توکن سازی یا توکنیزه کردن است.

در دنیای پویا و پرتلاطم ارزهای دیجیتال، فورک‌ها همچون نقاط عطفی هستند که مسیر تکامل بلاک چین‌ها را تغییر می‌دهند. تصور کنید در جاده‌ای در حال حرکت هستید و ناگهان به دوراهی می‌رسید؛ یک مسیر ادامه راه قبلی است و دیگری مسیری جدید با چشم‌اندازی متفاوت. فورک‌ها دقیقاً همین نقش را در اکوسیستم ارزهای دیجیتال ایفا می‌کنند – انشعاب‌هایی که گاه برای بهبود، گاه برای حل اختلافات و گاهی برای ایجاد قابلیت‌های کاملاً جدید به وجود می‌آیند.

فناوری دفتر کل توزیع شده (Distributed Ledger Technology) یا DLT، پروتکل و زیرساخت فناورانه‌ای است که اجازه دسترسی، اعتبارسنجی و ثبت سابقه‌های جدید در یک پایگاه داده مشترک را به‌صورت همزمان به افرادی به‌نام نود یا گره (Node) می‌دهد. دفتر کل توزیع‌شده انواع مختلفی دارد که بلاک چین یکی از محبوب‌ترین نمونه‌های آن است.

فناوری بلاک چین بی‌تردید یکی از بزرگ‌ترین نوآوری‌های قرن بیست‌ویکم است. با توجه‌ به تأثیر موجی بلاک چین روی بخش‌ها و صنایع مختلف، از امور مالی گرفته تا زنجیره تأمین و حتی آموزش و پرورش، آشنایی با این فناوری و نحوه به‌کارگیری مؤثر آن، از اهمیت بسیار زیادی برخوردار است. کاربردهای فناوری بلاک چین در دنیای واقعی، آن‌قدر زیاد و جذاب است که نمی‌توان آن را نادیده گرفت.

ارز دیجیتال غیرمتمرکز باید این‌گونه تعریف شود؛ این دارایی دیجیتال باید مستعد حملات ۵۱ درصد باشد، چه از جنس هش‌‌ریت، چه سهام (Stake) و چه از هر نوعی از منابع دسترس‌پذیر و بدون‌نیاز به مجوز. اگر ارز دیجیتالی در برابر چنین حملاتی مصون باشد، اساساً یک شبکهٔ متمرکز و مجوزمحور است.

احتمالاً همه شما با مفهوم اپلیکیشن آشنا هستید! حالا فرض کنید یک اپلیکیشن یا برنامه ساده را به‌صورت غیرمتمرکز بسازیم؛ در این حالت یک دپ یا برنامه غیرمتمرکز داریم که کنترلش دست یک نهاد یا شخص خاص نیست. حالا این برنامه غیرمتمرکز چیست (Dapp) و به چه کاری می‌آید؟

در حالی که آگاهی از زیروبم‌های فنی فناوری بلاک چین الزاماً پیش نیاز سرمایه‌گذاری در ارز‌های دیجیتال نیست؛ اما اطلاع از چگونگی کارکرد برخی پارامترها می‌تواند موجب سهولت در تراکنش‌ها و پرداخت هزینه کمتر شود. با کسب اطلاعات پیرامون شبکه‌های انتقال همچنین می‌توانید از ارسال دارایی دیجیتال به آدرس‌های اشتباه جلوگیری کنید.

پدیده بلاک چین به‌عنوان زیرساخت اصلی ارزهای دیجیتال شناخته می‌شود. این فناوری نوپا فناوری مالی (Fintech) یا فین‌تک را نیز عمیقاً دگرگون و امکان انتقال ارزش را از‌طریق انواع تراکنش در ابعاد جهانی و بدون واسطه و محدودیت جغرافیایی فراهم کرده است.

فناوری بلاک چین به‌‌طورباورنکردنی حوزه‌های متعددی را درنوردیده و به صنایع مختلفی نفوذ کرده است. همین مسئله باعث شده است تا متخصصان بلاک چین تلاش خود را روی کاهش حداکثری پیچیدگی‌ها و موانع پیوستن و تعامل با این فناوری متمرکز کنند. یکی از دستاوردهای نوین این حوزه، بلاک چین هیومنود (Humanode) است که بر هویت بیومتریک کاربران بنا شده. این بلاک چین، انسان را نیز به‌عنوان عنصری از سازوکار بلاک چین دخیل کرده است.

افزایش تعداد بلاک چین‌ها باعث شده است اکوسیستم‌هایی مجزا مانند جزایر دورافتاده از یکدیگر به‌وجود بیایند. هرکدام از این اکوسیستم‌ها جوامع و اقتصاد خاص خود را دارند و امکان تبادل اطلاعات ارزش در میان آن‌ها فراهم نیست. این مجزا و منزوی‌ بودن با اصل غیرمتمرکزبودن در بلاک چین‌ها در تضاد است. چنین اکوسیستمی بیش از آنکه نمایانگر اقتصادی غیرمتمرکز باشد، نسخه‌ای تجزیه‌شده از همان وب متمرکز است که به آن وب ۲ می‌گویند.

دولت‌ها نه‌تنها از بلاک چین در خدمات اساسی مانند احراز هویت و رأی‌گیری، بلکه از آن به‌عنوان چهارچوبی برای رشد اقتصادی نیز استفاده می‌کنند. همه دولت‌ها موظف هستند که خدمات عادلانه و کارآمدی به مردم ارائه دهند. متأسفانه ارائه شفافیت و قابلیت اعتماد اغلب به کاهش بازدهی و کارایی محصول یا خدمت منجر می‌شود و برعکس. ازاین‌رو، دولت‌ها معمولاً مجبور می‌شوند یکی را به قیمت از‌دست‌دادن دیگری بهبود ببخشند.